Tutaj znajdują się pozostałe artykuły: Spis artykułów

Dzisiaj chciałem napisać, dlaczego warto zgłębiać zagadnienia związane z analizą fundamentalną. Najpierw piszę o problemach związanych z wielkością kapitału pod zarządzaniem inwestorów finansowych, a później piszę o tak naprawdę najważniejszej sprawie, czyli jakiej stopy zwrotu z inwestycji na giełdzie można spodziewać się w dłuższym terminie…

Analiza fudnamentalna nieodzowna jest w przypadku inwestorów instytucjonalnych. Dlaczego? Odpowiedź jest dosyć prosta. Na przykład fundusz emerytalny, w którym obecnie pracuję zarządza aktywami o wartości prawie 3 mld zł, z czego statystycznie około 1/3 znajduje się w akcjach. Minimalna pozycja w jednej spółce, która ma sens z punktu widzenia stopy zwrotu z całych aktywów to kilka milionów złotych. Patrząc na obroty wielu spółek, szczególnie w ostatnim okresie, ich wartość miesięczna nie przekracza wspomnianej kwoty. Tak więc zajęcie pozycji oraz ewentualne jej zamknięcie zajmuje dłuższy okres czasu oraz dodatkowo sam fakt zajmowania pozycji powoduje, że średnia cena zakupu czy sprzedaży jest gorsza niż możnaby zakładać patrząc tylko na same ceny. Wniosek z tego jest taki, że przy większych aktywach sens ma jedynie inwestowanie w dłuższym okresie. A w dłuższym okresie na kursy akcji wpływają zyski spółek, o czym pisałem np. w tym artykule: Zachowanie się kursu spółki giełdowej oraz zysku netto przypadajacego na akcję, czyli dlaczego kursy akcji spadają/wzrastają

Kolejną, tak naprawdę kluczową kwestią jest to ile tak naprawdę można systematycznie zarabiać na akcjach. Wielu inwestorom wydaje się, że giełda to maszynka do robienia pieniędzy. Fakty są jednak takie, że większość ludzi traci pieniądze, a najlepsi inwestorzy, którzy średnio, długoterminowo zarabiają kilkadzisiąt procent rocznie uważani są za “guru” przez doświadczonych inwestorów. Oczywiście nie będę się tutaj rozwodził, dlaczego tak się dzieje, warto jednak podkreślić, że jednym z czynników ponownie jest wartość kapitału. Jeżeli nawet ktoś jest w stanie osiągać dobre wyniki z małym kapitałem (zazwyczaj dzieje się tak podczas hossy, a jak wskazują statystyki i tak większość tych inwestorów traci pieniądze podczas bessy) , to problem pojawia się w miarę jak ten kapitał rośnie. Dla przykładu jeżeli zainwestować teraz 100 tyś. zł na 50% procent w skali roku i na 10 lat, to po tym okresie miałoby się kapitał o wartości prawie 6 mln zł a po 20 latach aż 332 mln…

Różne warianty stopy zwrotu i okresu inwestowania można sprawdzić w excelu:

potega-procentu-skladanego.xls

Prawda jest jednak taka, że wraz z powiększającym się kapitałem jest coraz mniej iwestycji, które mogą przynieść 50% zwrotu na całym kapitale. Podobnie jak można mieć mały biznesik, który jest całkiem dochodowy, trudno byłoby go powiększyć bez kłopotów np. kilkaset razy i sprawić, aby był nadal tak samo rentowny.

Podobnie jest na giełdzie: w dłuższym terminie kursy akcji wzrastają w podobnym tempie jak firmy zwiększają zyski. A średnio firmy zwiększają zyski w takim tempie jak wzrost długoterminowego PKB (ewnetualnie trochę szybciej, jeżeli przyjąć, że na giełdzie notowane są najefektywniejsi przedstawiciele gospodarki).
Dlaczego długoterminowo spółka nie może zwiększać zysków znacznie szybciej niż wzrost PKB? Bo oznaczłoby to, że po kilkudziesięciu latach takiego rozwoju, spółka taka musiałaby być większa niż cały PKB, (działa procent składany), a to nie jest możliwe.

Oczywiście zdarzają się okresy, kiedy na zachowanie się kursów spółek wpływają również długoterminowe trendy na stopach procentowych (rentownościach obligacji), które mają wpływ na wycenę aktywów poprzez stopę dyskontową. Tak było np. od początku lat 80-tych, kiedy inflacja na świecie spadła z wysokich kilkunastu procent do niskich kilku obecnie. Efektem tego był wzrost mnożników zysków, np. w latach 70-tych P/E było na poziomie około 7-8, a następnie systemtycznie wzrastało razem ze spadkiem inflacji i stóp procentowych aż do poziomu wysokich kilkunastu. Innymi słowy za każdego 1$ zysku w latach 70-tych płacono 7-8$ a przez ostatnie kilkanaście lat dwa razy tyle, co dodatkowo zwiększało stopy zwrotu.
Efekt ten widać wyrażnie na wykresie indeksu DJIA od 1900 r, kiedy w latach 1966-1983, przy wysokiej inflacji, indeks ten przez kilkanaście lat “stał w miejscu” : http://www.stockcharts.com/charts/historical/djia1900.html aby następnie ruszyć do góry, rozpoczynając prawie dwudziestoletnią hossę.

Tak więc, jeżeli kogoś interesują wyższe stopy zwrotu, ale możliwe do powtarzania w długim terminie, nieodzowna staje się analiza fundamentalna i koncentrowanie się na zyskach spółek. Oczywiście w krótkim okresie oznacza to pożegnanie się z mżonkami o szybkim wzbogaceniu się, jednak, jak pokazują przykłady wielu osób, strategia taka procentuje w dłuższym terminie. Najlepszym przykładem jest tutaj Warren Buffet, który jest najbogatszym człowiekiem na świecie, chociaż jego inwestycje przynosiły tylko kilka procent powyżej stopy zwrotu z amerykańskich indeksów akcji (na temat tego inwestora pisałem tutaj).